การคำนับแต่ละครั้งแทนคำสาบานหนึ่งในสี่ข้อของพระพุทธเจ้าคือ แม้สรรพชีวิตจะมีมากมายเหลือคณานับ

แต่เราสาบานว่าจะช่วยกอบกู้พวกเขา แม้ความปรารถนาที่ชั่วร้ายของเราจะไร้ขีดจำกัด แต่เราสาบานว่าจะขจัดมันทิ้ง แม้คำสอนจะไม่รู้จบสิ้น แต่เราสาบานว่าจะเรียนรู้ทั้งหมด แม้พุทธศาสนาไม่อาจบรรลุได้ แต่เราสาบานว่าจะบรรลุให้ได้ ถ้าบรรลุไม่ได้แล้ว เราจะบรรลุได้อย่างไร แต่เราจะต้องบรรลุให้ได้ นี่คือพุทธศาสนา

การคิดว่า เพราะมันเป็นไปได้ ดังนั้น เราจะทำ ไม่ใช่พุทธศาสนา แม้จะเป็นไปไม่ได้ แต่เราก็ต้องทำ เพราะธรรมชาติที่แท้จริงของเราต้องการให้เราทำ ความจริงแล้ว

การจะเป็นไปไม่ได้หรือได้นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ถ้าความปรารถนาสูงสุดของเราคือการขจัดทิ้งความคิดที่ตัวเองเป็นศูนย์กลาง เราก็ต้องทำ เมื่อเราพยายามทำความปรารถนาที่อยู่ลึกที่สุดของเราก็จะสงบลง และนิพพานก็อยู๋ที่นั้น

ก่อนจะตัดสินใจทำ เธอจะรู้สึกว่ามันลำบาก แต่ทันทีที่เริ่มลงมือทำ ความลำบากก็จะหายไป ความพยายามของเธอทำให้ความปรารถนาที่อยู่ลึกที่สุดสงบลง ไม่มีวิธีอื่นใดที่จะบรรลุความสงบได้อีก จิตที่สงบไม่ได้หมายความว่าเธอต้องหยุดกิจกรรมทุกอย่าง

ความสงบที่แท้จริงควรจะพบได้ในตัวกิจกรรมเอง เราบอกว่า การมีความสงบโดยไม่ทำอะไรเป็นเรื่องง่าย เป็นการยากที่จะมีความสงบขณะที่ทำกิจกรรมใดๆอยู่ แต่ความจริงก็คือ ความสงบในขณะที่ทำกิจกรรมคือความสงบที่แท้จริง

หลังจากที่ปฏิบัติซาเซนได้ระยะหนึ่ง เธอจะพบว่าการจะก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็วเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แม้เธอจะพยายามอย่างมากก็ตาม เธอจะมีความก้าวหน้าไปทีละนิดๆ เท่านั้น มันไม่เหมือนกับการเดินออกไปในสายฝน

ซึ่งเธอรู้ทันทีเพราะเธอจะเปีกโชก ในสายหมอก เธอจะไม่รู้ตัวว่าเปียก  แต่เมื่อเดินไปเรื่อยๆ เธอจะเริ่มเปียกทีละนิดๆ ถ้าใจของเธอมุ่งกับความก้าวหน้า เธออาจพูดว่า โอ้ฉันก้าวหน้าไปช้ามาก แต่ที่จริงแล้วไม่ช้าเลย เวลาที่ตัวเธอเปียกเพราะหมอก การจะทำให้แห้งเป็นเรื่องยากมาก

 

สนับสนุนโดย  สมัคร Gclub